These are the stories of a traveler

5 years after my trip to Italy, I went to the United States of America in summer 2008. I arrived at Glacier Park International Airport on 9th of June after a series of long flights. Even though the weather was very hot in Turkey, it was pretty cold in Kalispell, Montana. Firstly, we waited to be escorted by some guys who were working for the park. After a while they appeared at the gate of the airport and took us to a 24 hr open market to get some urgent stuff and then we went to a motel to spend the night. It was a motel which you could see in Hollywood movies. When I woke up on the following day the first thing I saw through the window was the white stuff layered the parking lot. First I could not understand what it was; however, I soon understood that it was the snow that had started the other night. After the breakfast we headed for the park we were going to work since most roads were block due to the snow, we had to enter East Glacier Hotel which was located at the entrance of the park. Glacier National Park is located in Montana State of America and consists of many hotels and motels. Having spent the night over there we went to Rising Sun Motor Inn where I was going to work. On the way to motel we saw a bunch of black bears one kind of the animals that you can encounter while in the park. It’s possible to see deer, moose, gazelles, mountain goat, big horn sheep, squirrels as well as black and brown bears. When I went to my cabin, I started to count the following days with the gloom of the rainy weather and some psychological problems. However, I could not know that I was going to spend one of the best summers of my life …

İtalya gezimin üstünden 5 yıl sonra, 2008 yazından Amerika Birleşik Devletleri’ne gittim. Uzun uçak yolculuklarından sonra 9 Haziran’da Glacier Park Uluslararası Havalimanı’na vardım. Türkiye’de hava çok sıcak olmasına rağmen Montana Eyaleti’nin Kalispell şehri oldukça soğuktu. İlk olarak çalışacağımız yerden gelen elemanların bizi almasını bekledik. Bir müddet sonra bizi almaya geldiler ve birkaç ihtiyacımızı karşılamak için 24 saat açık bir markete uğradık, oradan da geceyi geçireceğimiz motele vardık. Motel Amerikan filmlerinde görebileceğiniz, tek katlı, odanın önüne arabanızı park edebileceğiniz türden bir yerdi. Ertesi gün kalktığımda pencereden gördüğüm ilk şey park alanını kaplamış beyaz bir maddeydi. Öncelikle bunun ne olduğuna anlam veremedim ancak dışarı çıktığımda o maddenin gece yağmaya başlamış kar olduğunu anladım. Kahvaltı sonrası çalışacağımız ulusal parka doğru yola çıktık, yollar kar yüzünden tıkanmış olduğu için parkın girişinde yer alan East Glacier Otel’e gittik. Glacier Ulusal Parkı, Amerika’nın Montana eyaletinde bulunan ve içinde birçok otel ve motel olan büyük bir doğal yaşam alanı. Geceyi orada geçirdikten sonra ertesi gün çalışacağım yer olan Rising Sun Motor Inn’e gittik. Yolda parkın herhangi bir yerinde görebileceğiniz hayvanlardan biri olan bir siyah ayı sürüsüyle karşılaştık. Parkta siyah aynın yanı sıra, boz ayı, geyik, mus, ceylan, dağ keçisi, büyük boynuzlu koç, sincap gibi hayvanları görmek de mümkün. Bana verilen odaya gittiğimde dışarıdaki yağan yağmurun, havanın kasvetinin ve daha birkaç psikolojik durumun da verdiği hissiyatla burada geçireceğim günleri saymaya başladım. Tabi sonradan hayatımdaki en güzel yazlardan birini orada yaşayacağımı henüz bilmiyordum…

Rising Sun Motor Inn

Rising Sun Motor Inn, where I worked as a front desk associate, is located just off Going – to – the – Sun Road and consists of a restaurant, motel, cottages and a camp store. It is 11-12 km (7 miles) from St. Mary and located opposite to St. Mary Lake. Televisions, in-room telephones, air conditioning, elevator, in-room coffee makers and mini-refrigerators are not available but you could drink enjoy frosty pint of Montana brew beers. This place, where I made lots of friends, did lots of hiking and trekking, ran in and out of the freezing lake while I was tipsy and gained a great deal of experience, still remains in my memories.

Rising Sun Motor Inn

Resepsiyonunda çalıştığım Risin Sun Going – to – the – Sun Road üzerinde bulunduğu için ismini yoldan alan bir restoran, motel, kabinler ve bir kamp marketinden oluşan ufak bir tesis. St. Mary kasabasına 11-12 km uzaklıkta ve St. Mary gölünün karşısına kurulmuş. Odaların hiçbirinde telefon, televizyon, buzdolabı, klima ve kahve makinelerinin bulunmadığı ancak restoranında soğuk bir bira içebileceğiniz ufak ve şirin bir kompleks. Çalıştığım süre boyunca çok iyi arkadaşlar edindiğim, doğa yürüyüşlerine ve trekkinglere katıldığım, göl kenarında gitar çalıp, yarı sarhoş 4-5 derecedeki suya atladığım bu yer hayata dair büyük tecrübeler kazandığım bir mekân olarak hafızalarımda kaldı.

Red Bus in G.N.P

Approximately three months later I resigned from my position and went to Chicago after my girlfriend who had left 3 days before me. I started my journey on Empire Builder line after spending my last night in East Glacier Hotel just like the first one. I did a 30 – hour train ride which was coming from Seattle, Washington and it took 2,482 km (1,542 mil) till Chicago. During the journey the train stopped at 28 stations some of which were Wisconsin, Detroit lakes, Milwaukee. When I got off the train after 30 hours at Penn Station in Chicago, there’s a dense urine odor all around the station. I thought to myself as if it was the fact for all the train stations. After finding my friend among many people, we went to a motel in the suburbs of Chicago. The petty motel belonged to an Indian called Yogesh Patel. Chicago is a city located by Michigan Lake and most of us associate it with Michael Jordan and Chicago Bulls. Today, Chicago is known as The Windy City. Walking around town, you might suspect that Chicago got this nickname from the winds off Lake Michigan, which shove through the downtown corridors with intense force. During my one – week visit I saw Sears Tower – which is currently the tallest building of the States after September 11 attacks – and Lincoln Parka and Old Town. On the fifth day we went to Indiana with a rental car to break my friend’s paychecks at our contracted bank. Our plan was to break the checks and walk around in Indianapolis and come back to Chicago to get on our train to New York. However, things did not go as they were planned. Although having a trip to Indiana free of problems, after having to veer to a different road because of the road construct we lost our way to our motel. Since it was pretty late already, I called the station to postpone our tickets. But we still could not find our motel that’s why I decided to dial 911. We were able to arrive at our motel after following the directions of the police officer. Even though I was the main responsible person for this delay as a driver, I was pretty much happy to be told I was a “hero” at the end of the day

East Glacier Park – Illinois Chicago Tren Yolculuğu ve Chicago’da Bir Hafta

Yaklaşık üç küsur ay sonunda oteldeki işimden ayrılıp benden 3 gün önce yolculuğa çıkan kız arkadaşımın ardından Chicago’ya gittim. Parktaki son gecemi, ilk gecemi geçirdiğim East Glacier Oteli’nde geçirerek sabah erken saatte Empire Builder trenine binerek yolculuğa başladım. Seattle, Washington’dan gelen trende 30 saat boyunca Chicago’ya kadar 2,482 km (1,542 mil) yolculuk yaptım. Yolculuk boyunca 28 duraktan geçen tren Wisconsin, Detroit lakes, Milwaukee gibi duraklarda durdu. 30 saat sonra Chicago Penn Station’da öğlen saatlerinde indiğimde etrafta kesif bir idrar kokusu vardı. Sanki bütün tren istasyonlarının kaderi böyleymiş diye düşündüm. Onca kişi içinde bir şekilde arkadaşımı bulduktan sonra Chicago şehrinin dış kısmında kalan bir yerde bulunan Motele vardık. Motel bir Yogeş Patel adında bir Hintliye aitti ve oldukça da ufaktı. Chicago Michigan gölü kenarına kurulmuş ve birçoğumuzun Michael Jordan ve Chicago Bulls takımıyla tanıdığımız bir şehir. Günümüzde şehir Rüzgârlı Şehir (The Windy City) olarak biliniyor. Şehir merkezinde yürüyünce Chicago’nun bu lakabı Michigan gölünün şiddetli rüzgârlarından almış olduğunu düşünebilirsiniz. Şehirde bulunduğum bir hafta boyunca 11 Eylül Saldırıları sonrasında Amerika’nın ayakta kalan en yüksek binası olan Sears Tower binasını, Lincoln Parkı ve Old Town’ı gördüm. Beşinci günde arkadaşımın maaş çeklerini bozdurmak üzere anlaşmalı bankanın bulunduğu en yakın eyalet olan Indiana’ya ufak bir araç kiralayarak sabah erken saatlerde gittik. Planımız çekleri bozdurup, Indiana’da biraz gezdikten sonra akşama doğru geri dönüp New York trenine binmekti. Ancak olay planlandığı gibi gitmedi. Indiana’ya kadar sorunsuz gitmemize rağmen geri dönerken yol çalışması nedeniyle kapanan yoldan başka bir yere sapmak zorunda kalınca konakladığımız moteli bulamadık. Saat bir hayli ilerleyince bir yere park edip, tren istasyonunu aradım ve biletleri ertesi güne ertelettirdim. Ancak bir müddet daha moteli bulamayınca 911’i aramaya karar verdim. Karşıda çıkan polis beni motele doğru yönelttikten sonra geç saatlerde geri dönebildik. Sürücü olarak temel sorumlu ben olsam da araçtan indiğimde “sen bir kahramansın” diyen arkadaşımın sözlerine sevinmeden de edemedim

New York, New Jersey

Early on the following day we went downtown. After leaving our luggage at the lockers, we started to discover the city a bit more. Because of the pouring rain we took a shelter in a coffee house. At night we got on our train to New York and started our 20 – hour journey. In New York I called an agent to make a hotel reservation but because I misunderstood her saying New Ark instead of New York or her desire to rent that room for us, we had to go to the other side of the city. After bargaining with the taxi driver we went to our hotel. On the following day we came back to New York and started to enjoy seeing the places which we had only seen TVs before. After two days in New York we went to John F. Kennedy Airport. Firstly I wished goodbye to my friend since her flight was 14 hours before mine. After a long wait and 2 – hour delay we took off for Schipol Airport of The Netherlands. However, that 2 – hour delay caused an 8 – hour delay in The Netherlands. I was not totally sure whether I was happy to be home after 40 hour sleepless flights and 4 months but all I knew it was a good summer.

New York, New Jersey

Ertesi gün erken saatler kalkarak şehre gittik. Bavullarımızı tren istasyonundaki emanet dolaplarına koyduktan sonra biraz daha alışveriş için şehre gittik. Bu sırada başlayan şiddetli yağmur sonrası ufak bir kahve evine girerek bir şeyler atıştırdık. Akşam New York trenine binerek 20 saat sürecek yolculuğumuza başladık. New York’a geldiğimizde ankesörlü telefonlardan bir otel rezervasyonu yaptırdım ancak telefondaki kadının New Ark demesini New York olarak anladığım ya da onun bana o odayı kiralama isteğinden dolayı şehrin diğer yakasına gitmek zorunda kaldık. Taksiciyle bir müddet pazarlık yaptıktan sonra yola çıktık. Ertesi sabah tekrar New York’a gelerek daha önceden televizyonda gördüğümüz yerleri gezdik. 2 gün daha New York’ta kaldıktan sonra John F. Kennedy havalimanına gittik. Arkadaşımın uçağı benimkinden 14 saat daha erken olduğundan dolayı önce onu uğurladım. Uzunca bir bekleme sonunda 2 saatlik de rötarla uçağımız Hollanda Schipol havalimanı için havalandı. Ancak 2 saatlik rötar bize Hollanda’da 8 saatlik bir rötara mal olacaktı. Yaklaşık 40 saatlik uykusuz yolculuk sonrası 4 ay sonra evime döndüğümde mutlu muydum yoksa üzgün müydüm ben de tam olarak karar veremiyordum ancak tek bildiğim güzel bir yaz geçirmiş olduğumdu.

Biz Türkler için gezememeye her zaman bir bahane vardır. Paran olur ama zamanın olmaz ya da tam tersi, ya da işlerin seni gezmekten alıkoyar. Zaten devletimiz de gez(e)mememiz için elinden geleni yapmaktadır. Yurtdışı çıkış harcı ödemek zorunda olmamız, vizelerde yaşadığımız sorunlar, yabancı dil kaynaklı iletişim sorunları, uçak biletlerinin fahiş fiyatları buna örnek olabilir. İlk yurtdışına çıkmam bundan 8 yıl önceydi. Bir kuru yük gemisiyle İtalya’nın Ravenna limanına gittim. Tabi ki bu durum babamın “ben gezip göremedim bari sen gez” manevi ve (kendi paramı kazanana kadarki) maddi desteğiyle sonrasında yapacağım gezilerin de başlangıcı sayılabilir. Tıpkı ilkinde olduğu gibi diğer gezilerimde de babam ve ailemin verdiği desteği her zaman yanımda hissettim. Gezip, yeni yerler görme ve yeni kültürler ve kişiler tanıma isteğim yaptığım her gezi sonrası biraz daha arttı. Gezilerimi de yaşadıklarımı ve gördüklerimi ailemle paylaşma isteğiyle yaptım. Bu nedenle yazdığım bu günceler de aileme adanmıştır.

İlk pasaportumu aldıktan 10 gün kadar sonra babamın arkadaşının süvari kaptanı olduğu “Şöhret” adlı kuru yük gemisiyle Ege Denizi’nden İtalya’nın Ravenna limanına doğru yola çıktık. Saatte yaklaşık 40 kilometre (20-22 deniz mili) hızla tam 3 gün 16 saat sonra Ravenna’ya ulaştık. Yolculuk boyunca yük gemisinin birçok yerini keşfetme fırsatım oldu ancak bir müddet sonra yol hiç bitmeyecek gibi olduğundan günümün büyük çoğunluğunu yanıma aldığım kitabı okuyarak ve köprü üstündeki (gemi komuta odası) büyük dünya haritasını inceleyerek geçirdim. Gece yarısı İtalya karasularına girdiğimizde etrafımızda çok sayıda balıkçı teknesi vardı. Kimileri gemiye oldukça fazla yaklaştıkları için ışıkla uyarıp geri çekilmelerini istedik. Sabaha karşı limanın temin ettiği kılavuz kaptan yardımıyla Ravenna limanına demir attık. Demir attıktan 10 dakika sonra da pasaportumu alarak gemiden dışarı çıktım. Böylelikle ilk defa Türkiye toprakları dışında bir karaya ayak basmıştım. Yanımda bir fotoğraf makinesi, küçük bir not defteri ve bir kalem, cüzdanım ve pasaportum vardı. Şehir içinden limana gelen otobüslerden birine binerek Ravenna şehrine gittim. Bu ufak şehir hakkında pek bilgim yoktu o nedenle de gördüğüm her tarihi yapıya ve kiliseye isimlerini bilmeden uğradım. Çok sonradan ünlü İtalyan ozan ve politikacı Dante Alighieri’nin mezarının da bu şehirde olduğunu öğrenecektim. Öncelikle isminin sonradan Piazza del Popolo olduğunu öğrendiğim meydana gittim. Gider gitmez de bir pizzacıya oturarak pizza istedim. Pizzacıdaki garson kadın benim kim olduğumu, Ravenna’da tek başıma ne yaptığımı ve nereden geldiğimi sordu. Sorularını cevapladıktan ve pizzamı bitirdikten sonra kendisine gemideki biri için viski almak istediğimi söyledim. Bana eğer viskiyi kendisinden alırsam benim için pahalı olacağını ancak söyleyeceği adreste yarı fiyatına viski bulabileceğimi söyledi. Adresi aldım ve aramaya koyuldum. Bu arada filmli fotoğraf makinemle hoşuma giden şeylerin resmini de çekiyordum. Hatta birkaç kere sokaktaki insanlardan benim de fotoğrafımı çekmelerini rica ettim. Ancak fotoğraf makinesindeki her filmin yandığını ve elimde kalan tek İtalya fotoğrafının geminin önünde çekildiğim ve yüzümün çoğunun belli olmadığı fotoğraf olduğunu Türkiye’ye dönünce öğrenecektim. Yolda adres sorduğum birkaç kişi adresi İtalyanca tarif ettiği için anlamadım. Sonunda orta yaşlarda bir kadın biraz İngilizceyle bana bu ufak içki dükkânının nerede olduğunu tarif edebildi. İçkiyi restorandaki kadının söylediği gibi oldukça uygun bir fiyata alıp, karşısındaki büyük markete girdim oradan Türkiye’dekiler için birkaç hediyelik eşya alıp çıktım ve gemiye geri döndüm.

Ertesi gün daha erken saatte kalkıp tekrar şehre indim. Bu sefer yol üzerindeki büyükçe bir kiliseye girdim. İnsanlar sabah işe gitmeden gelip kilisede dua ediyorlar ve sonra işlerine gidiyorlardı. Şehir merkezindeki ikinci günümde de aynı restorana tekrar gittim. Bu sefer makarna siparişi vererek beklemeye koyuldum. Benim tekrar oraya gittiğimi gören kadın yanıma gelerek içki dükkânını bulup bulamadığımı sordu. Ben de bulduğumu hatta dediği gibi çok daha ucuza aldığımı söyleyerek kendisine teşekkür ettim. Makarnam geldiğinde içecek istemememe rağmen nezaketen yanında da bir kola gönderen kadına tekrar teşekkür ederek şehirde gezmeye başladım. Şehir ufak olduğundan dolayı ikinci günde yürüyerek her yerini gezdim. Üçüncü günün sonunda tekrar demir alarak bu sefer 3 günde Türkiye’ye geri döndük. Daha önce de dediğim gibi fotoğraflar tam bir hüsran olsa da her şeyin başlangıcı da bu ilginç gezi oldu.

We, Turks, always have excuses for not being able to travel. You can have money but you don’t have enough time or vice versa, or your job keeps you from travelling. In fact our state does its best to do so as well. Compulsory stamps for going abroad, problems we encounter while applying for visas, communication problem origination from foreign languages and exorbitant flight prices etc. can be given as examples for this situation. I went abroad 8 years ago for the first time. I went to Ravenna port of Italy on a dry cargo vessel. Naturally that journey can be considered as the starting point of my future journeys with my father’s psychological (he has said “I could not travel enough I wish you could do that”) and financial support (until I started to make my living). Just like the first time I have always had my family’s support during all my travels. My wish to travel and meet new people and explore new cultures increased more and more after my each travel. And I have travelled with a wish to share my experiences with my family. Therefore, these diaries have been dedicated to my beloved family.

Approximately 10 days after I received my first passport, I sailed through the Aegean Sea to Ravenna port of Italy on a dry cargo vessel called “Şöhret (Fame)” on which a friend of my father worked as a captain. We arrived at Ravenna after 3 days and 16 hrs of journey with a speed of 40 km/h (20-22 m/hr). I had the chance to explore many parts of the ship during the journey but since it seemed to me that the journey would never end after some time I killed my time on reading and studying the big world map in the navigating bridge. As we entered the Italian waters at night there were lots of fishermen around us. Since some of them were sailing very close to the vessel, we warned them with huge flashlights. Before dawn, we anchored at port of Ravenna with the help of guide captain provided by the port. 10 minutes after we had anchored, I grabbed my passport and got off the vessel. In this way I stepped in a foreign land for the first time. I had my camera, a notebook and a pen with me. I got on one of the busses coming from the city and went to Ravenna. I didn’t have much information about this little town and I stopped by many historical buildings and churches without even knowing their names. Later I was going to find out that tomb of Dante Alighieri, famous Italian poet and politician, was there. First of all I went to a square called Piazza del Popolo. As soon as I went there, I entered a pizzeria and ordered a pizza because I was in Italy! The waitress working there asked who I was, what I was doing in Ravenna on my own and where I was coming from. After I answered her questions and ate up my pizza, I told her that I wanted to buy a bottle of whiskey for a friend who worked on the vessel. She told me that it’d be more expensive if I bought the whiskey from her but I could find whiskey of half price if I went to the place she told me. I got the address and started to look for the place. By the way, I was photographing some interesting things with my camera. And I kindly asked some of the people to take my pictures a couple of times. However, I was going to find out in Turkey that all the poses had been spoiled and I had only one picture taken in front of the vessel on which I was barely seen. I asked the address some people but I could not understand since they only answered me in Italian. At the end a woman who was at her forties could describe me the way to that little bottle shop. I bought the whiskey for a very plausible price just like the waitress had said and then entered the shopping mall across the street. There I bought some souvenirs for my family and friends in Turkey and then went back to the port.

On the following day I woke up early in the morning and went downtown again. This time I entered a rather large church on the way. I saw some people praying before they went to their work. Then, I went to the same restaurant on my second day in the city. However, this time I ordered pasta and started to wait for it. The same waitress came to my table and asked if I could find the bottle shop easily. I said I could find and bought a bottle of whiskey just like she said and thanked her for the advice. Even though I did not order a drink, she sent me a bottle of coke as a matter of courtesy. This is why I thanked her again and went to explore the city. Because it was rather small town it was easy to discover it on foot. At the end of the third day we weighed anchor and sailed back to Turkey in 3 days. As I said before even though the photos were a big disappointment, that interesting trip was the starting point of everything.